DO MEU EU. ESCOLMA II.

DO MEU EU. ESCOLMA I.

DO MEU EU. ESCOLMA.

DO MEU EU

 

RA MA DA SA

LA BENDICIÓN DE TU MADRE

CONTO PARA CATIV@S?

Érase unha vez que se era un mundo no que había unha ditadura moi mala, moi mala que o gobernaba, a ditadura dos cartos e dos desexos egoístas, e estes non permitían aos seus habitantes ser felices.

A Ditadura tiña dous aliados moi fieis: Pobreza e Miseria. A Pobreza e a Miseria facían sufrir aos habitantes dese mundo porque traían fame e sufrimento nas súas alforxas viaxeiras para aqueles que non sabían, ou non podían, desenvolverse, e que vivían nunha parte do mundo chamado “ Terceiro mundo”.

Ás veces tan malas, tan malas eran as accións e as ideas de Ditadura, co alcume de “Económica”, que enviaba a Pobreza e Miseria a outras partes de Mundo para provocar diferenzas entre os seus habitantes e que estes rifaran e estivesen enfrontados por clases sociais, facendo que en cada lugar reinara Inxustiza.

Como os habitantes deses lugares de Mundo, chamados “ países e continentes”, querían ser como os habitantes dos lugares máis desenvolvidos e ricos, promovidos por Ditadura Económica, onde esta campaba ás súas anchas, reclamaban Xustiza, que nalgures se alcumaba “ social ”, e isto provocaba “guerras”.

Ditadura era moi feliz, porque as guerras lle xeraban grandes beneficios. Os seus aliados fieis, Miseria e Pobreza podían seguir espallándose por Mundo.

Mais houbo un día en que os habitantes de Mundo espertaron, e déronse de conta de que a loita e a avaricia non traían máis que guerra, dor e soidade, e que Ditadura Económica era a culpable de todo, así que chamaron a Xustiza para que os axudara e instalara un Estado no que todos estiveran a gusto co que tiñan, moito ou pouco, ese Estado chamouse de “ Benestar ”. Todos estaban conformes co que tiñan, traballando a esgalla uns para os outros e axudándose entre si, e ninguén pasaba fame, entre todos fixeron que Ditadura non puidera seguir estendendo as súas redes, porque xa non lles facían caso a Miseria e Pobreza, a xente non as quería, era solidaria, axudábanse uns aos outros, non rifaban, non pelexaban, resolvían os conflitos dialogando, comprendendo, poñéndose no lugar do outro, respectando e axudando aos que estaban mal, aos que estaban peor, e aos que querían pelexas.

Tal foi, que Ditadura Económica non puido seguir espallándose polo Mundo, non puido estender máis as redes do egoísmo, impúxose a SOLIDARIEDADE e a XUSTIZA. Miseria e Pobreza desapareceron, a guerra deixou de ter sentido, os habitantes de mundo cambiaron de actitude, xa non loitaban e decidiron cambiarlle o nome ao novo sistema, e o mundo pasou a chamarse PAZ.

O DIA DA VOTACIÓN

Espertouse cedo aquela mañá. Antes de que soase o espertador. Bastante antes. Aínda faltaba unha hora para que o zumbido da alarma anunciase o comezo do seu ritual diario previo a unha nova xornada. Sentou no bordo da cama e calzou as zapatillas descalzas logo de habelas contemplado un intre. Xuraría a noite anterior que este amencer ía ser distinto en canto ás súas emocións. Pero non. Todo normal. Nada de nervos. Nada de ansiedade. Nada de temor. Se cabe un pequeno chisco de euforia ante a seguridade da vitoria. O devandito, todo normal. Como correspondía a un verdadeiro líder. A un dirixente serio e ambicioso. O perfil da figura que gobernaba o partido con autoridade. A imaxe do candidato perfecto. No baño dobrou coidadosamente o pixama antes de pechar o biombo e dar renda a auga da ducha. No medio do vapor tratou de deseñar o discurso de coroación, pero pasados uns minutos decidiu que ese apartado era mellor deixarllo a Tomas, tal e como estableceran. Para iso era o encargado de redactar todos os contidos lingüísticos que puidesen xurdir da súa cúpula de poder. Nacera para o dominio das palabras como el o fixo para aparecer ante as masas. Mentres se secaba resolveu que tampouco perdería tempo en elixir a roupa para a ocasión. Quique, na súa tarefa de asesor de imaxe, optara polo conxunto azul. O mellor era confiar no seu criterio. O seu gusto exquisito no vestir estaba fóra de toda dúbida. Pensou no seu rival. No enorme xesto de decepción e desgusto que con toda certeza dispensaría o seu aspecto derrotado, e sorriu. Por fin podería esnaquizar aquel aire de superioridade intelectual que tanto detestaba. Como ía imaxinar que a verdadeira votación produciuse o día anterior cando o seu equipo de executores lograra cambiar a opinión do conxunto de electores? fora sinxelo. Bastou coas presións axeitadas para realizar unha eficaz persuasión. E é que ás veces á democracia había que axudala. Se se queren cambiar as cousas un non pode limitarse a estar quedo. En ocasións é necesario recorrer a un lixeiro empuxón, e niso el era todo un experto. Axustouse o nó da gravata pensando nas infinitas posibilidades que o seu novo cargo terminaríanlle proporcionando.
O poder nas súas mans. O respecto sen paliativos que espertaría ao seu paso. O desexo nas miradas femininas. O incremento do seu orzamento para gastos persoais outorgado por aqueles

que pretendesen gozar do seu favor. O seu futuro cambiante aquela mañá presentábase brillante. Non consideraba demasiado importante coñecer todos os detalles que a súa responsabilidade levaba respecto dos votantes, nin como afrontar as múltiples cuestións pendentes dalgunhas reformas para as que se proxectou o cargo. Xa se encargaría diso máis tarde. Nalgún momento que a súa apertada axenda designase como libre. O realmente importante era o poder. Todo o poder nas súas mans. O demais era secundario. Algún día

a historia recollería ese momento como un dos pasos máis decisivos dados pola humanidade. Estendeu con uniformidade a laca sobre o seu pelo e estudouse no reflexo do espello con orgullo. Sorriu. Estaba listo. O seu destino agardábao. O mundo esperaba para renderlle pleitesía. Unha voz desde o exterior da habitación rompeu a súa entonación.

- Xoán!. Queres baixar dunha vez a almorzar? Estou farta de que sempre chegues tarde ao colexio.

Ademais hoxe tedes a votación para elixir delegado na clase. Seguro que todos os teus compañeiros xa están saíndo cara alá. Así que faime o favor de darte présa antes de que se me esgote a paciencia. Porque che xuro que esta vez mándoche coas orellas a lume vivo como non me fagas caso. Quédache claro señorito? Maldito raparigo. Miúdo humor que tiña esa mañá!

Era mellor non tentar á sorte. Cun rexouxere de desgusto e algo apesadumbrado apresurouse a saír da habitación. Consolouse a si mesmo pensando que todos os grandes políticos tiveran unha nai aos doce anos.

José Morillo

Publicado en “ Proyecto abrir puertas. Como sardina en lata” Bos Aires, Arxentina, Novembro 2011

QUÉROTE PAPÁ!

Quérote papá!. Dixo con voz trémula. Moi débil. Case un rumoreo. Logo, os seus ollos péchanse de novo no soño profundo do coma. Suxeito a súa man esquerda coa miña destra. Xogueteo con leves caricias dos meus dedos na súa palma coa esperanza de provocarlle un agradable coxegeo. Está fría. Moi fría. O que me produce unha intensa sozobra. Dirixo a miña man libre, con dozura, cara á súa fronte pálida para apartar de ambos os lados o seu pelo castaño. “ Boas noites princesiña, que durmas ben e teñas felices soños!”, penso neste instante case irracional coma se ela puidese ler a miña mente, convencido de que dalgún xeito pódeme oír, e ata creo ver un diminuto sorriso no seu rostro, igual que cando a deitaba polas noites tan só uns poucos anos antes. Observo á súa nai. Esnaquizada. Coa fronte apoiada no seu antebrazo dereito, como implorando un milagre. Que este pesadelo teña un final feliz. ¡Deus!, como envelleceu en poucas horas esa muller. Que dor leva dentro. O milagre produciuse uns minutos antes, ao ver como os seus ollos abríanse e percorrían a habitación intentando distinguir quen estaban ao seu redor. O médico díxonos que xa non espertaría. Que era cuestión de horas o desenlace á súa agonía. Podiamos chamar a quen quixese despedirse dela, para logo deixarnos sós con aquela tenue luz da cabeceira da cama. Pero espertou! Quérote papá!. Primeiro milagre. Tan só necesitamos un máis. Loita bonita. Dezasete anos. Loita. Estamos ao teu carón, como sempre que nos necesitaches.
Oxalá me puidese cambiar por ti. Oxalá fose posible retroceder no tempo. Tres semanas atrás nada máis. Como cambiou a nosa vida desde entón! Cocaína en mal estado -di o doutor. Está consumindo o seu organismo. Non sabe como resiste. Penso na maleta. A maldita maleta. Suponse que todo ía ir mellor co diñeiro da entrega. Unha vez soamente. Unha vez na vida. Volven a min os nervos e a incerteza do aeroporto. Lograrei pasar? Chegarei a destino? Dixéronme que si. Que o risco é mínimo. E con ese diñeiro volverei levantar á miña familia. Adeus ás débedas. Adeus ao inferno dos acredores. Un inferno creado pola nosa estupidez. Vivir por encima das posibilidades reais por mor dunha sociedade consumista que che escraviza sen darte de conta. Que esperta os teus peores instintos.

A envexa. A cobiza. A ambición. Envexa do que posúe o veciño. Tes que ter o mesmo modelo de coche que el ou superior. Superar o seu estilo de vestir, algo que distinga a túa exclusividade e demostre, cando pouco, que non es menos. Superar o seu ritmo de vida en canto a saídas, viaxes, vacacións. Cobiza, porque chegado un punto nada basta, nada é suficiente. Ambición de que todo o mundo admire a túa obra. O paraíso que ofreces aos teus.

Cando estou sobre as nubes agradezo a oportunidade que se me brindou, sen saber aínda o prezo que teño que pagar polo éxito. A euforia interna desátase ao introducir a equipaxe no taxi, camiño do hotel que me indicaron. Ninguén me parou. Ninguén se fixou en min. É como me dixeron. Moi doadol. Xa nada pode saír mal. A sorte cambiou por fin.

Regreso a casa cos petos cheos e o corazón repleto de emoción e esperanza. Sen imaxinar sequera que achego á miña filla a un destino tráxico. Míroa agora aí e as bágoas volven querer saír. Son eu o seu verdugo. O que trouxo esa merda que a alaga. Como soportalo? Que facer? A miña nena.

Sorrío impotente tentando contaxiarlle un ánimo que non teño, e aperto a súa man. Noto un lixeiro estertor, e de súpeto nada. Non sae aire do seu nariz. Nin da súa boca. A tez do seu rostro parece escurecerse nuns segundos. Apagouse. Marchouse nun momento.

Hai que avisar ao médico, dígolle á súa nai que rompe a chorar con desconsolo. Vén o persoal sanitario. Comproban os seus constantes. Deixámoslles uns instantes con ela antes de levárnola, din, e saen. Todo acabou, e ambos os pais choramos aínda sen crelo. Non pode ser, pero é. Regresan para realizar o seu traballo cunha fría eficacia e a amortuxan para logo deixar a habitación baleira, con tan só nós os dous que nos miramos, que non sabemos que dicir nin qué facer.

E agora? Síntome baleiro. Saio da estancia e camiño. Non me fixo en nada pero percibo que todo o mundo veme con ollos acusadores. Cabrón!. Era tan nova. E, sen saber como, atópome na rúa. É de noite como no meu interior. Chove abondantemente, pero a auga non consegue lavar a miña culpa. E sigo notando que todo ser vivo continúa cravando a súa mirada inquisidora. Non sei canto camiño. Nin o tempo que transcorre. Imaxínoa soa. Pasando frío no depósito onde a trasladaron, e aflíxome aínda máis. Choro pero non basta. Por favor, Señor, non me deixes aquí. Lévame con ela. Suplícocho!. Pero non hai resposta. Sento nun banco. O vento golpéame de fronte. Perdino todo. Intentando gardar a súa cara para sempre no meu peito, os seus ollos e recóstome sobre a madeira, deixando que a choiva sígame envolvendo, e aos poucos quedo durmido. Oio o chiar dun paxaro. Ao principio afastado, pero cada vez máis cerca. Abro os ollos amodo. Coa angustia atenazándome. Desconcértome ao ver claridade. Logo, a cor branca do teito. O verde da porta da cela. E entón salto do catre cara á fiestra. Todo vén vertixinosamente á miña memoria. Deus grazas! A ansiedade vaise disipando. A maleta nunca pasou. Nunca tomei aquel voo. Fun detido antes do embarque. E sorrío. Contemplo o fermoso día que fai fóra. Un sol radiante. Un ceo azul despexado de calquera nube. Miro para o paxaro que segue co seu cantar sobre o enreixado que pecha o patio baixo a fiestra. Sigo sorrindo, máis amplamente, cunha alegría que non lembro en todos os meses que levo aquí. Achégome á pileta para lavar a cara, e ante o espello que hai colgado na parede contemplo a miña imaxe, disipando aos poucos os vestixios do terrible pesadelo. Sendo consciente que dentro de poucos minutos descenderei os chanzos ata a planta baixa do pavillón, para dirixirme a calquera dos teléfonos dispoñibeis. E volverei oír a agradable voz dos meus. E unha das voces en especial volverá regalar nos meus oídos unha feliz despedida: Quérote papá!.


José Morillo

Adaptación dun fragmento de El tiempo de los olvidados

Publicado en “ Proyecto abrir puertas. Como sardina en lata” Bos Aires, Arxentina, Novembro 2011

NO ESTÁS SOLA SARA

Unha película que amosa o drama do maltrato. Podedes vela íntegra pinchando no enlace ou no título do post
.http://www.rtve.es/alacarta/videos/no-estas-sola-sara/estas-sola-sara/637137/

CARTA A ALGÚNS DOS MEUS “ filhos ”

Como podeis, meus filhos, matar-me assim? Calar-me assim ? Que cruel ensino vos dei que não vos ensinei nada? Como podeis esquecer-me e deixar que os vossos filhos e netos, filhas e netas, os meus descendentes todos, sangue do meu sangue e das minhas entranhas, me esqueçam? Que não me conheçam, que nunca saibam o devenir da minha vida de sacrifício e de luta por vós e para vós, para serdes quem sois? Como podeis, os que hoje sois, os que eu não concebim para serdes assassinos da história, da cultura, da terra, da Mãe ?


Eu dei-vos as pólas e as pola; eu dei-vos os matojos, as vidoeiras, as abeleiras, as ameixeiras, as cerdeiras, os marmeleiros, as maceiras, o ar que respirais e a espuma do mar... e vós, devolveis-me pesadume, perversidade, ignorância e dor. Quereis-me condenar de novo ao SILÊNCIO.


Sabeis quem sou? Quem é a vossa mãe? Sabeis de mim, da minha história, do meu devenir? Nascim da mistura de povos. Sim, sou-vos “mestiça”, filha da convivência de bárbaros e nativos, mais nunca me causaram mais dor da que vós me causais. Eles foram meus pais e deram-me pulo, formaram-me, cultivaram-me e enriqueceram-me. Fui percorrendo os caminhos da minha vida crescendo e lustrandom-me. Tive uma infância feliz a pesar do meu nascemento humilde, cresci en paços e Cortes, aínda que tambem baixaba às cortes e aos cortelhos. Ali esteve a minha origem. Rodeei-me de reis e princesas que estavam comigo, que jogavam comigo, que me enchiam de beleza, formosura e riqueza, que espalhavam o meu nome por toda a terra culta, fazendo-me sentir a mais grande e bela até que uns vossos ancestros, -a pior parte de mim e dos que deveis ter herdado, meus filhos-, de perversa genética decidiram recluir-me nas torres do esquecimento. Mas segui vivendo - porque há que viver -, segui sendo fiel às Cortes e aos cortellos, às agros, às rias, às arvores e à terra. Convivi com os lavregos, marinheiros e poetas. Botei aos franceses que também não queriam perceber a minha sensibilidade. Tive que lhes fazer armadilhas e botá-los porque não desejavam bem para mim nem para vós mas com o tempo recuperei a minha dignidade ferida. Na miha madureza volvi florescer, pus-me de novo lustrosa e bela e cresci de novo, brilhei coma uma estrela. Segui madurescendo e retornei a ledice, mas chegaram momentos de conflito quando pensavamos que recuperaríamos o perdido durante muito tempo e novamente fui agredida. Feriram-me e cai na longa noite de pedra, no negro silêncio da ausência.


Como Ave Fénix refulgi de novo, coma o sol, quando renasce num formoso amanhecer e chegando a hoje, quando me poderia ver melhor, rodeada dos meus, querida e cuidada e aínda apreendendo e ensinando, vindes vós e criais em mim uma nova rejeição. Porquê ?


Porquê não quereis que os vossos filhos me conheçam e me queiram, como é de lei na natureza? Porquê me quereis de novo agachada? Porquê quereis levar ao esquecimento a minha vida e a minha existência? Porquê os vossos filhos devem dizer “ earth ” e não “ terra”? “ grandmother ” e não “ avó”? “ mother ” e não “ mãe”? Porquê quereis esconder a minha beleza? Porquê não me quereis, filhos ingratos, açoute das minhas veias?


Não conheceis os assobios, a saudade, e a morrinha, meus cachães? Como os chamais? Mas sim practicais o serdes cacharulos e godalhos, ainda que não saibais nen queirais saber, que é o que significa. Estais-me matando com uma pancada no cachaço, na brouca, na caluga e no pescoço con cachaço. Mas, sabeis que vos digo? Não vou fugir, não me vou agachar de novo, não vou desaparescer, NÃO VOU MORRER, enquanto haja gorjas que me gritem, enquanto haja gorjas que me emitan, enquanto haja gorjas que me chamem, enquanto haja bocas que me recitem, enquanto haja dedos que me acarinhem, enquanto haja mentes que me lembrem e me pensem, enquanto haja filhos que me amem e enquanto haja mestras e mestres, professoras e professores, mães e pais, filhas e filhos que me defendam, que me falem, que me mencionem, que me ensinem, que me AMEM.


Meus maus filhos!, filhos da ignorância e da violência, filhos da injustiça, do desarraigo e da doença, filhos da crueldade, do abuso e da incongruência, filhos mal elegidos, desalmados e insolentes, filhos que queriais ter nascido em outra terra, olhai o céu estrelado, as nossas costas e beiras, os nossos agros arados, a beldade destas terras e dizei-me se podeis resistir esta dor de rejeitar a uma mãe que requer a sua dignidade.

Publicada por " As Nossas Letras"

http://as-nossas-letras.blogspot.com/2011/12/carta-alguns-dos-meus-filhos.html

Pra ver o texto editado premer no título.

A DERRADEIRA LEA.

Xa rematou. Xa non se escoita. Remitiu o balbordo.

O can xa non ladra,
ouvea, e o cativo chora. Agora só un murmurio afastado de voces e bágoas
xordas.
Sinto escorregar algo quente pola gorxa, mais estou en paz, tranquila.
Qué raro! A miña nai chora, en silencio, e a miro,o meu pai agarra nela.
Sinto frío. Invádeme o frío. E as palabras resoan: - “ Puta! Zorra!”- e agora vén:- “Perdoa, síntoo, quérote tanto! Ámote!, é que sacas o peor de min... Ámote! Non podo vivir sen ti, nena! “
E é de certo, saco o peor de el, non che son boa!, se estivera calada, por qué o teño que alborotar, xa sei como é, estou mellor calada, ollando cara outro lado, a min qué me importa o que faga, nin a hora á qué chegue! Mantenme, aínda que eu tamén traballo, e trata de facerme feliz, qué máis quero! Quéreme, e pídeme perdón de verdade, chorando, aínda que ás veces non se nota, pero claro, saco o peor del, anóxoo, pola miña boca. De cativa a miña tía-avoa xa mo dicía:- “ co carácter que tés o home que te leve vaite mallar a pallonas”-, qué razón tiña!, se cadra sonche eu que non son boa, que o merezo, que non estou atenta. Por qué fago unha comida con pouco sal se sei que a el non lle gosta, e as luras estaban frías, claro, por qué non as quentaría no microondas!, vén canso de traballar para min e o cativo, debo esperar a que chegue, a calquera hora, e terlle a comida quente, e atendelo como Deus manda!, xa mo di a miña nai: -“ Aos homes hai que atendelos, tés que ser unha muller da túa casa, e terlle todo preparado, a roupa repasada, pasar o ferro, a comida na mesa, un sorriso na faciana, e sempre disposta, porque é o teu home”-
Hoxe non sorrín. Porque estou farta!
Xa non sinto o seu alento quente, sucio, bébedo e intransixente. Xa non o aturo!
Xa non o escoito.
Xa non sinto esas mans noxentas acariñando o meu corpo, cando el quere, coma el quere, donde el quere, esas mans que entanto te acariñan como te golpean,e mallante, e bicante, aloumiñando o teu desexo apagado, perdido, aos poucos anos de coñecelo.
Fágome a durmida, mais espértame. Hoxe hai lea! Xa o escoito farfullando en voz alta na cociña, espertou ao neno. Temos “festa”. Tremo. E despois, o sexo, o asqueroso sexo, finxirei unha vez máis que me gusta, que o desexo, mentres penso en cando acabará todo, e non se dará de conta, iso si, aprendín a facelo.
Mais non. Hoxe non. Hoxe dígollo. Non quero! Non te quero! Non te soporto! Vaite!
Alguén me toca. Estou rara! Os pensamentos se me aglutinan na cachola. Non vexo. Estou ás apalpadelas mergullando nos meus pensamentos. Non sei se foi, se é, se o dixen. Síntome rara. Estarei a durmir?, pero escoito ao neno, que chora, e ao can que ouvea. Quero erguerme.
Onde estou? Non o escoito, non escoito os seus berros. A calor invádeme, e de súpeto o frío, un frío infernal, agochado, calmo e duro.
- “ Déixote”
- A min non me deixa ningunha puta. Zorra! Filla de... , quítoche ao neno!
- Non podo máis, enténdeo. Quero vivir!
- Nada te chega, zorrón! Qué máis queres de min? Putón! Vivo para ti e ti non fas nada, es unha merda! Non es nada! A onde vas ir ti, saco de merda? Vivir? Vivir de qué? Se non vales para nada.Quen che está a comer o coco? As túas amiguiñas, non si?, espera que as colla... ou tes outro?, tes outro, verdade? É iso, con quen te estás a deitar? Zorrón! Mátovos ós dous!!!!!
E as labazadas caen, coma a choiva no inverno, abruptas, duras, incesantes...
Mais xa non o escoito, todo está en silencio, xa non choro, xa non grita. Un frío de aceiro penetra o meu corpo...
Ao lonxe, alguén ten posta a televisión, están co telexornal, e escoito:
- “ Xisela Neira, víctima 501 da violencia de xénero, a violencia machista quebrou hoxe a paz (...), o mal do novo milenio...-
Mais esa non son eu, seica non, porque hoxe tomei unha decisión. Ser libre. Deixalo. Vivir...
Vexo unha luz. Estou espertando. Sinto dor. Xa non escorrega a auga quente polo meu corpo. Xa non teño frío. Síntome rara, escoito atentamente, os meus sentidos están vixiantes, o cativo xa non chora, e penso, logo...
Hoxe tomei unha decisión, sabia, a decisión de que hoxe sería o primeiro día da miña vida, e, por fin, hoxe, son libre!

FORMAS DE VIOLENCIA E MALOS TRATOS

Formas de violencia e malos tratos
Tácticas de presión. Intimida, manipula aos nenos, ameaza con reter o diñeiro.
Falta de respecto. Interrompe, non escoita, non responde, manipula a interpretación das túas palabras, increpa aos teus amigos e familia. Non respecta os teus dereitos nin as túas opinións.
Abuso de autoridade e confianza. Invade a túa intimidade, non respecta a túa correspondencia, le o teu diario, escoita as túas conversacións telefónicas.
Interroga aos teus fillos sobre as túas actividades, castígache co silencio.
Incumprimento de promesas. Non respecta os acordos, non asume a súa responsabilidade, non colabora no coidado dos nenos nin se compromete nos quefaceres domésticos.
Tiranía emocional. Non expresa sentimentos, non ofrece apoio, non respecta os teus sentimentos.
Control económico. Négache o dereito a traballar ou se inmisce no teu traballo. Impídeche o acceso ao diñeiro.
Comportamento destrutivo da personalidade.
Abusa do alcol ou as drogas.
Ameazas de suicidio.
Illamento. Evita ou dificulta que poidas verche con amigos ou familiares, controla a túa correspondencia e chamadas telefónicas, diche onde podes e onde non podes ir.
Acoso. Chámache constantemente por teléfono nun afán enfermizo de controlarche. Ségueche.
Intimidación. Xestos de enfado e ameazantes.
Achegamento físico intimidatorio, ostentación de tamaño físico. Berros, condución
temeraria de vehículos.
Destrución. Destrución de posesións, rotura de obxectos contra paredes.
Violencia sexual. Trato degradante do teu sexo, coacción para manter relacións sexuais
contra a túa vontade. (A violación pode ou non involucrar forza física).
Violencia física. Golpear, picar, tirar do pelo, losquear, agarrar, morder, patear, fracturas óseas, magullar, torcer brazos, empuxar, intentos de estrangulamiento, provocar abortos, tirar contra as paredes, tirar obxectos,utilizar
armas, queimar, asasinar.
Malos tratos verbais
Comentarios degradantes, insultos, observacións humillantes sobre a falta de atracción física, a inferioridade ou a incompetencia. Grita, insulta, acusa, fai burla, xura, fai xestos humillantes.
Co tempo a humillación continuada destrúe a autoestima e afecta seriamente a
dignidade. A muller maltratada comeza un proceso de aceptación da crítica que termina cunha comprensión e aprobación da violencia como castigo polas súas faltas.
Tamén inclúe as ameazas de violencia física e estalidos verbais de violencia. As ameazas de morte son denunciadas frecuentemente polas vítimas da violencia de xénero.
É un recurso moi utilizado polo maltratador e con frecuencia posto en práctica.
Malos tratos emocionais
Estreitamente relacionado cos malos tratos verbais, está encamiñado a desposuír de autoestima á vítima.
Inclúe:
A destrución de obxectos cun especial valor sentimental.
Malos tratos de animais domésticos.
Privación de necesidades básicas (alimento, soño...).
Insistencia en considerar á vítima tola, estúpida ou inútil.
Culpala de todo o que sucede.
Ignorar a súa presenza.
Mirala con desprezo.
Manifestar celos e sospeitas continuas.
Deixala plantada.
Nunca darlle explicacións de nada.
Mentila.
Inducila ao suicidio e/ou ameazala con suicidarse el.
Tratala como a unha nena pequena.
Eloxiala e humillala alternativamente.
Facerlle agasallos e logo quitarllos.
Desautorizala fronte aos fillos.
Esixila que adiviñe os seus pensamentos, desexos ou necesidades.
Golpear as portas.
Revisar os seus caixóns e pertenzas.
Abrir a correspondencia persoal e escoitar as conversacións telefónicas.

O efecto é acumulativo e a súa reiteración, co tempo, ten consecuencias destrutivas na personalidade da vítima.
Malos tratos económicos
Ocorre previo control dos recursos económicos.
O maltratador xeralmente entrega asignacións insuficientes para o mantemento das necesidades familiares e recrimina á muller por incompetente acusándoa de non administrar adecuadamente.
Implica que a muller non participa na toma de decisións sobre como distribuír o gasto do diñeiro.
Malos tratos sociais
Inclúe os malos tratos verbais en presenza de terceiros, o control das relacións externas(familia, amigos, chamadas de teléfono).
Sabotea os encontros familiares.
Impíde que o acompañe a actividades ou impón a súa presenza á forza.
Non se fai responsable dos seus fillos/as.
Faise a vítima en público dicindo que ela o maltrata.
Denuncia á policía á vítima.
Inclúe o control constante das actividades e provoca que a vítima se autoaisle para non enfurecer ao maltratador e así evitar porse en evidencia ante amigos ou familiares.
A vítima pasa a render contas de cada movemento.
O resultado para a vítima é a humillación pública e o autoaislamiento

Características psicosociais da muller maltratada
Estas características deben ser consideradas como secuelas non como previas
ao maltrato
Autoestima pendular.
Interiorizacion do machismo, da dependencia do home e en xeral de todas as figuras de autoridade.
Medo.
Tensión.
Conmoción psíquica aguda.
Crise de ansiedade.
Depresión.
Desorientación.
Incomunicación e illamento provocado polo continuo desamparo social.
Desmotivación, ausencia de esperanzas.
Carencia de poder real para solucionar o problema (Impotencia/Indecisión).
Vivencia e transmisión de roles sexistas.
Xeralmente, antecedentes parentales de violencia familiar.
Pouco ou nula marxe na toma de decisións da vida de parella e da súa propia vida.
Baixa interiorización de valores sociais e democráticos.
Trastornos alimentarios severos. (bulimia/anorexia).
Trastornos do soño.
Irritabilidad e reaccións de indignación fóra de contexto.
Sometemento /Subordinación /Dependencia.
Incerteza.
Dúbidas e indecisións por bloqueo emocional.
Asume a responsabilidade dos sucesos (Culpabilización

O MALTRATADOR 2

O maltratador
conceptos básicos
Utiliza a violencia co fin de dobregar a vontade da vítima.
Os eixos en que basea os abusos domésticos veñen determinados pola idade e o xénero.
Non é enfermo mental.
Selecciona á vítima e escolle o lugar do ataque.
Ten actitudes sexistas e crenzas estereotipadas das mulleres.
Ve ameazado permanentemente o seu poder no ámbito familiar.
Impón o illamento social da súa contorna familiar, como estratexia para romper a independencia e autoestima da súa parella. A imposición de illamento en non poucas ocasións vai máis aló do psicolóxico e pasa á inmobilidade física, dándose situacións de secuestro no propio fogar.
Critica constantemente co ánimo de crear inseguridade e fomentar a dependencia.
Non asume a responsabilidade dos seus actos violentos nin considera o problema como propio.

Ten unha gran capacidade de persuasión. Con estraños utiliza a sedución para impor os seus criterios.
Racionaliza a súa conduta violenta, xustifícaa e minimizaa.
Utiliza todo tipo de estratexias para lograr un único fin: que a muller non se afaste ou que volva ao seu lado.
Atribúe o problema á propia conduta da vítima, á familia, o traballo, a situación
socioeconómica.
Representa unha imaxe social oposta á que ten no ámbito privado.
Fóra de casa pode ser educado, alegre, amable, sedutor, solidario, atento, respectuoso.
Unha das súas estratexias é a de convencer á muller de que non pode vivir sen el, cando en realidade é el quen depende funcionalmente dela.
Manipula á compañeira exercendo o control sobre os bens materiais. Utiliza as visitas aos seus fillos para achegarse á súa vítima e seguir maltratándoa.
Tende a manipular e intenta seducir aos profesionais co seu xogo de dobre fachada.

Entende o seu equilibrio emocional como control absoluto do outro.
Sempre pide unha segunda oportunidade. Esgrime os celos para invadir e controlar a
vida da muller.
Ten xeralmente antecedentes de violencia na súa familia de orixe.
Repetirá a súa conduta violenta nas sucesivas relacións que manteña con outras mulleres.
O home violento non se distingue da normalidade masculina xeneral. Pode ser simpático, sedutor, atractivo e cabaleiroso con actitudes de cidadán modelo. Iso permítelle camuflarse e pasar inadvertido no mundo exterior á súa familia, ter doutoramentos universitarios, ser funcionario do Estado, docente, psicólogo,
actor, xuíz, empresario, obreiro, policía, deportista, político, desocupado, médico,
cociñeiro ou científico.
Graciela Ferreira

NON AO MALTRATO 1

ADVERTENCIAS

Non che golpea por ser alta ou baixa, gorda ou fraca,
necia ou intelixente, licenciada ou analfabeta...
golpéache por ser muller.
Esta ansia irracional de dominio, de control e
de poder sobre a outra persoa é a forza
principal que alimenta a violencia doméstica
entre as parellas.
L. Vermellas Marcos.

O que che está pasando sucédelles a moitas
mulleres no noso país e no resto do mundo.
Ocorre en todos os grupos sociais, sen distinción
de idade, clase social, relixión ou raza.
Os maltratadores non só proveñen de sectores
marxinais. Poden ser avogados, xornalistas,
policías, médicos, xuíces, políticos, funcionarios,
militares, etc.
O home que golpea á muller utiliza a violencia
como un comportamento eficaz para
dominar e infundir temor.
O maltratador ten fortemente interiorizados
os valores tradicionais da superioridade
masculina.

A violencia é, en moitos casos, un intento
desesperado por recuperar a supremacía perdida
no único ámbito onde pode exercer
o poder con impunidade.

O maltratador está convencido de que lle pertences
en exclusividade e, en consecuencia,
pode facer contigo o que lle veña en gana.
A vítima moitas veces se culpabiliza dunha
situación que lle desconcerta.

O maltratador tratará de educarte e corrixirche,
para que cumpras o papel que el che asigna dentro do fogar. Ten unha concepción
ríxida, estereotipada e sexista da masculinidade e a feminidade.

En moitas ocasións o agresor xustifica a súa
conduta violenta atribuíndoa a que o teu comportamento
é inadecuado, porque non respectas
os seus desexos ou non lle prestas a atención
absorbente que esixe.

Comezarás a vivir pendente dos seus ataques
inesperados de ira e duns comportamentos
que non poderás controlar nunca.
Debes saber que todos os teus intentos por canalizar
a situación serán inútiles.
Non tes a culpa do seu descontrol. Ti es a
caixa de resonancia e a vítima das súas frustracións.

ESTAMOS AVIAD@S!

Acábome de enterar que vou cobrar a miña derradeira paga "extra". Sen entrar en consideracións ético-morais dos dereitos fundamentais do ser humano, isto é " dereito ó traballo e a unha vida digna" do que non disfrutan 5.000.000 de persoas neste país chamado España, e pensando só " egoistamente" nos meus dereitos inalienables como traballadora -que xa tivo un recorte de soldo sin ser funcionaria-,e que me queren facer sentir mal por chorar por dúas pagas extra cando outr@s non teñen nin unha ó mes, e que teño que dar grazas por estar traballando, e nunha profesión que cada vez indignifican máis, facendo crer á sociedade que @s docentes somos @s chul@s do país, que non traballamos, que disfrutamos dunha morea de vacacións e que temos un alto poder adquisitivo, sen ter en conta que é falso, unha falsa publicidade, e que somos @s que formamos ás xeracións vindeiras e gobernantes futuros- que dito sexa de paso, esperemos que mil veces mellores-, gustaría de lembrarvos que isto é cousa do goberno PP na Galiza, e do PSOE na España, e que mentres @s parad@s non cobran nin traballan, e @s traballador@s temos máis recortes, el@s e os bancos seguen a encher os petos, por non preguntar a voz en grito onde están os sindicatos?. Nós, a xente de a pé, non temos culpa desta crise salvaxe, abondanos con poder chegar a fin de mes envoltos nesta voráxine de hipotecas e cretos que o sistema capitalista, a globalización, e os politicuchos de merda, que minten e trafegan en función da morea dos paises máis ricos e dos seus propios intereses partidistas, e persoais, -non o esquenzamos-, nos meteron. El@s non se baixan o soldo, non renuncian a pagas públicas e privadas e non falemos xa das xubilacións, as prevendas, os extras, as dietas...., el@s non renuncian a nada, todo o paga " papá pobo", todo os e as traballador@s e xubilad@s, e piden o noso voto para perpetuar ese sistema e o seu prurito, e somos tan parv@s que llelo damos, sen pensar nin unha migalla en que algúns xa o están a celebrar por anticipado e sen presentar programa, pero seremos parv@s! estaremos idiotizad@s!, e que non vemos o que están a facer con nós, e que non vemos o goberno da Galiza,o que está a facer no ensino, a sanidade, coa lingua, a nosa lingua, coa nosa identidade, como poden @s traballador@s galeg@s votar PP? como poden @s traballador@s de calquera lugar votar PPPSOE? Se teño que renunciar ás pagas para que coman @s meus/miñas veciñ@s, amig@s e familiares, arrimo o ombro a primeira, e pásoo peor, -que xa é difícil- coma tant@s, mais para que os ricos sexan máis ricos e os bancos máis poderosos non me dá a gana, e protesto, e maniféstome, e loito, e patalexo, porque non é xusto, claro que choro polo meu, polo meu dereito a compartir a riqueza que se xera coa miña suor e co meu traballo, porque o soldo non me chega, porque traballo como unha burra e ollo cada día como desprezan o meu traballo, a miña lingua, a miña cultura, ao meu país, como me ningunean, como se rin na miña faciana, e á miña conta, e miro como eu son cada vez máis pobre a conta de que outr@s sexan cada vez máis ricos! Basta xa leches! cando imos despertar! cando imos dicir NON , NON vos queremos, non vos aturamos, cobrade o mesmo soldo ca min por facer moito menos polo país do que fago eu, porque eu son pobo, e tí un mangante sin principios, nin escrúpulos, sego sen querer entrar en principios éticos de moral social. Entendo que a paga de Xullo é unha reminiscencia franquista, mais entendo que o meu soldo non é o mesmo co dun profesor alemán, inglés ou francés, incluso grego ou portugués, nin o dun docente da pública, que ainda están máis putead@s ca min tendo máis dereitos ca min tamén, esas pagas compensan a diferenza de soldos que hai entre traballador@s na Unión Europea, asi que señores politicuchos, non me comparen con el@s, e non me digan e ameacen, coma o señor Feijoo, con que estou disfrutando dun regalo do Estado e da Comunidade, NON SEÑOR, disfruto dun dereito que me corresponde porque estou dando un servizo a ese Estado e a esta Comunidade, como vostede a chama, que non é tal, senón que é o meu PAÍS, mal que lle pese! porque ainda por riba tamén me quere negar o dereito a chamar a Galiza o meu país, espero que este país desperte do soño dos mortos e escomence a vivir na loita dos vivos e @s que queremos vivir, porque senón, imos amolad@s! que máis nos queren quitar xa? que máis imos deixar que nos quiten?

.

Un infinito devir depara a incongruente vida,
Unha ollada cara atrás
Unha porta sen saída
Un espazo que se alaga,
de absurdos cheos baleiros
e de media irreflexión están os camiños cheos,
volver atrás é inútil
non hai que botalo de menos,
porque o camiño avanza
non hai que buscar fundamento
para afogarse no pasado e vivir en sufrimento.

Se a soidade soubese como a estou a estrañar, se tan sequera, puidese ver, como a estou a amar, se cadra, xa nunca existise no meu camiño sementado de follaxe e primavera.

Un infinito devenir depara la incongruente vida,
Una mirada hacia atrás
Una puerta sin salida
Un espacio que se inunda,
de absurdos llenos vacíos
y de media irreflexión están los caminos llenos,
volver atrás es inútil
no hay que echarlo de menos,
porque el camino avanza
no hay que buscar fundamento
para ahogarse en el pasado y vivir en sufrimiento.